Al veel te lang geleden dat ik hier wat schreef, en daar heb ik geen excuus voor, behalve dat ene excuus wat iedereen heeft: Ik had het veeeeeeeeeeel te druk.

Daarom even een paar maandjes terug. In september had ik mijn jaarlijkse controle inclusief mammografie en onderzoek, en dat was allemaal prima in orde. Dus weer een jaartje wegstrepen.

Ik moet ook zeggen: Ik voel me wel goed ja. Mijn energie gaat goed vooruit, ik werk namelijk 20 uur per week (nog iets meer zelfs op dit moment) en daarnaast heb ik uiteraard mijn gezinnetje, mijn huishouden, sociale contacten en we sporten 2 avonden per week. Dus een druk programma, maar het gaat met vrij goed af allemaal. Ik heb nog maar zelden dat ik smiddags moet gaan liggen even, dus dat voelt wel lekker. Als ik thuis kom van mijn werk neem ik eerst een uurtje voor mezelf, meestal even lekker achter de pc of met een boek op de bank, en dan kan ik er weet tegenaan.

Ik schreef al dat het met mijn lever niet zo lekker gaat, maar daar weet ik ondertussen nog niet veel meer van. De waardes zijn afwijkend, dus de lever zou niet goed werken, maar ze kunnen nog niet vinden waardoor dit komt. Het KAN zijn als gevolg van de alvleesklierontsteking van afgelopen jaar, de medicijnen die ik nu gebruik, of het verhaal diabetes. Komende maand weer een echo van de bovenbuik en dan zien we wel weer verder. Gelukkig ben ik er niet ziek van, maar ja, je wilt toch weten waardoor het komt…….

En dan blijven die hormonen vervelend. Ik vind het een hele impact hebben op je lijf hoor. Chemo was heftig maar dit is ook lang niet altijd leuk. Ik heb veel last van de overgang, veel last van vrouwlijke ongemakken en voel me daarbij behoorlijk beperkt in mijn doen en laten af en toe. Bah, bah. Maar ik hou me maar vast aan de uitspraak van de gyneacoloog: "Het is voor een goed doel".

Dan heb ik ook nog heeeeeeeeeel leuk nieuws. Ik weet niet of ik dat al ooit vermeld heb, maar ik ben al jaren een grote fan van Celine Dion. Heb bijna alle cd’s van haar en diverse dvd’s, maar door allerlei omstandigheden kwam het er nog nooit van dat ik naar een concert van haar ging.

Maar nu gaat het dan toch echt gebeuren. 2 Juni van het volgend jaar gaan mijn vriend en ik samen naar "De Arena" en ga ik genieten van haar. Door opletten en er snel bij zijn heb ik nu dan kaartjes kunnen regelen en zitten we zelfs 1e rang. Dus volgens mij mooie plaatsen. Nu maar hopen dat er niets tussen komt, want ik MOET haar gewoonweg een keer in het echt zien.

Toen de kaartjes binnenkwamen was ik zo blij als een jonge meid, en dat terwijl ik volgend jaar toch al 50 hoop te worden, hahaha. Ik kijk er nu al naar uit. Dat wordt dus een half jaar voorpret, dan het conert en dan hopenlijk nog lange tijd napret en nagenieten. HEERLIJK!!.

Dan sluit ik nu weer af en wens ik jullie allemaal het allerbeste voor een gezellig en goed 2008, maar vooral een goede gezondheid, want daar kan niets tegenop!

Heel veel groetjes en tot een volgende keer, van

Bettie.

nog net 2007 is a post from Stiertjes-log.

Het is ondertussen eind augustus en we zijn al weer 2 weken aan het werk.

De vakantie is alweer voorbij en we zijn druk doende met het afdrukken en inplakken van foto’s. We hebben een fijne tijd gehad. Veel gezien en veel genoten in de Elzas. We hadden ook nog prima weer, maar 2 dagen echt regenachtig, dus al met al een heerlijke vakantie.

Als ik door het fotoalbum blader geniet ik nog steeds. Wat is het daar mooi en wat was er veel te zien en te doen. Diverse kastelen en ruxefnes bezocht. Rondgeslenterd in leuke stadjes en wandelingen gemaakt in de prachtige natuur.

Ik voeg hier enkele fotos bij en hoop dat jullie zo een indruk krijgen van deze fijne weken.

Verder heb ik weinig nieuws op het moment. De controles in het ziekenhuis gaan gewoon door, mijn suikerspiegel en de bloedwaardes van mijn lever zijn niet oke en daarvoor krijg ik verder onderzoek; mijn handen zijn goed aan het genezen; en volgende maand moet ik weer voor mijn jaarlijkse controle voor een mammografie en naar de chrirurg. Toch weer een beetje spannend. Maar daar vertel ik later nog wel over.

Zoals ik in het begin schreef zijn we dus al 2 weken weer aan het werk. Ook dat is weer leuk. Nieuw schooljaar, nieuwe kinderen en nieuwe bezigheden. Mijn rooster voor de ondersteuning is bijna op orde en ik ga weer veel leuke dingen doen met de kinderen. Ook hierover schrijf ik vast nog wel meer zo af en toe.

Sluit ik het hierbij af, tot de volgende keer,

groetjes, Bettie.

HOUDOE!!!

Vakantie voorbij…. is a post from Stiertjes-log.

Mijn rechterhand is vorige week geopereerd en ook dat is goed verlopen. Gisteren zijn de hechtingen eruit gegaan en nu maar hopen dat het herstel niet al te lang duurt verder. Ik kan al wel weer veel, maar nog niet alles, dus moet nog opletten met sommige dingen hoe ik het doe. Maar zal wel goed komen.

VERDER OOK NOG GOED NIEUWS!!!

Ik weet ondertussen dat ik na de zomervakantie terug kan komen op mijn werkplek. Ik heb een jaarcontract gekregen voor 20 uur per week. Helemaal geweldig dus. Ik ben er superblij mee. Dit is zo lekker vakantie vieren als je weet dat je daarna ook weer fijn aan de slag mag.

En over vakantie gesproken. Zoals het er nu voor staat gaan we over 2 weekjes toch nog even lekker met de vouwwagen naar Frankrijk. We hadden nog niet veel gepland, want dat hing af van Walter zijn vader en van de financiele kant van het geheel.

Maar het ziekbed van Walter zijn vader is dus achter de rug en ik heb de zekerheid dat ik na de zomervakantie weer werk heb, dus we willen er graag nog even tussenuit. We willen weer naar het zelfde gebied gaan als vorig jaar. De Elzas dus. We zijn daar nog niet uitgekeken omdat we vorig jaar onze vakantie vervroegd af moesten breken en het is niet zo ver rijden, wat ook wel prettig is omdat Walter maar 2 weekjes vakantie heeft. Dus als het ons gegeven is en alles zit mee vertrekken we over 14 dagen een eindje richting het zuiden. Hier vertel ik vast nog meer over.

Verder gaat het allemaal gewoon door. Zoon Erwin is bezig met een koophuis in Leiden (ook spannende tijd dus), dochter Susan gaat een andere studie doen in Tilburg, dus ook nieuw, mijn moeder wordt eind augustus geopereerd en krijgt een nieuwe heup; dus ook een heel geregel. Maar ook dat zal wel goed komen.

Over alle dingen en dingetjes schrijf ik wel weer als er iets te melden valt.

Voor alle lezers die gaan, of die thuisblijven: Een heeeeeeeeel fijne vakantie, tot een volgende keer,

houdoeoeooeoeooeeeeeeeeeeeeee

Mijn handen en vakantie is a post from Stiertjes-log.

Er is ondertussen ook weer het een en ander gebeurt.

Enkele weken terug is de lieve vader van mijn vriend (dus een beetje mijn schoonvader) overleden na een moeizame tijd. Hij was al een tijd aan het dementeren en de laatste winter ging het steeds slechter met hem. Moeder heeft het nog tot mei volgehouden om voor hem te zorgen, maar toen moest er iets gebeuren. Pa zou in ieder geval in aanmerking komen voor dagopvang en waarschijnlijk zelfs in een verzorgingshuis geplaatst gaan worden. Maar eerst moest hij naar het ziekenhuis voor een lichamelijk probleem met zijn blaas, dat eerst verholpen moest worden. Ook zou de geriater hem observeren hoe goed of slecht het met zijn dementie gesteld was.

Deze ziekenhuisopname heeft hem geen goed gedaan, hij werd eerst steeds verwarder en afweziger en kwam zelfs op gegeven moment volledig in bed te liggen. Zakte weg in een zogenaamde "delier" en hier is hij eigenlijk niet meer uitgekomen. Hij leefde in zijn eigen droomwereld en wilde weinig tot niets meer verzorgd worden. Werd agressief naar de verpleging en ook van de mensen om hem heen kon hij weinig meer hebben. Hij at niet meer en ook sondevoeding was geen optie omdat hij alles er zo weer uittrok. Om hem verder niet meer te plagen hebben we in overleg met de artsen besproken dat we hem zelf zouden laten bepalen wat hij wilde en niet. Heel af en toe nam hij nog wat eten of drinken tot zich, maar dat werd steeds minder. En na meer dan 5 weken ziekenhuis is hij langzaamaan in een soort coma geraakt en ingeslapen. Heel triest allemaal, maar voor hemzelf is het goed, hij heeft eindelijk rust in zijn hoofd.

Lieve pa, bedankt voor de gezellige uurtjes en de warme liefde die we van je mochten ontvangen.

Slaap zacht……

Daar ben ik weer eens … is a post from Stiertjes-log.

Een emotionele dag, een spannende dag, een bijzondere dag, een heerlijke dag ………

Een emotionele dag is wel duidelijk, mijn oudste gaat trouwen en dat wil toch wel wat zeggen. Ook emotioneel omdat ik heel dankbaar ben dat ik deze dag nog mee mag maken. Dat ik er gewoon bij ben……. heerlijk.

Voor sommige mensen een spannende dag omdat het vrijdag de 13e is. Ook spannend omdat mijn ex een tijdje terug moeilijk liep te doen. (en dat na 6 jaar….pffffff) Hij wou niet komen, want hij wil nog steeds mijn vriend niet onder ogen zien. En dan ook nog spannend omdat de moeder van de bruid aan het dokteren is en zelfs die donderdag ervoor de uitslag krijgt van een MRI scan en diverse andere onderzoeken. Maar zoals later blijkt, ook zij is erbij en het gaat goed die dag.

Een bijzondere dag omdat de bruid bij mij in huis was en mijn zoon haar hier op kwam halen. Dit was wel heel bijzonder. Mijn (a.s.) schoondochter slaapt de laatste nacht van haar vrijgezelle leven bij mij; smorgens mag ik mee naar de kapper, ik mag haar helpen bij aankleden en zorgen dat ze er piekfijn uitziet. En dat loopt allemaal prima. Op tijd zit ze klaar te wachten tot dat mijn zoon aan belt. En als die 2 elkaar zien……. de tranen zijn dan even niet meer te houden. Wat een mooi moment…… ontroerend mooi en lief. 

Verder verloopt de dag prima. Het is leuk op het stadhuis, het weer werkt volledig mee (het zonnetje schijnt uitbundig en het is 24 graden) en ook het contact met mijn ex verloopt redelijk.

Op de locatie waar het feest is kunnen we lekker in de tuin genieten van koffie met gebak en wat sterkers. Later hebben we binnen een voortreffelijk diner. En savonds hervatten we het feest weer buiten in de tuin van het restaurant. Een dag met een gouden randje, een dag om nooit te vergeten, een schitterende dag……….

Dit zijn de leuke dingen die ik ook met jullie wil delen.

Omdat Leontien bij mij in huis was heb ik daar al menig foto van en voeg ik er hier enkele van bij. Later zet ik er nog wel een foto bij waar de bruidegom ook op staat.

Groetjes en tot een volgende keer,

Bettie.

Huwelijk Erwin en Leontien is a post from Stiertjes-log.

Omdat ik weer opnieuw ging menstrueren afgelopen winter krijg ik sinds januari ook Zoladex injecties. 
En ondanks alles, alle behandelingen, alle emotionele toestanden en alle lichaamlijke en geestelijke veranderingen, was ik mijn zin en gevoel voor en in sex nog steeds niet kwijt   …… tot nu dus. Sinds enkele weken stort het in als een zak aardappels, en ik baal ervan als een stekker.   
Ik ben iets kwijt geraakt in mijn gevoel van binnenuit.
Dus ik denk dat het met de Zoladex injecties verband houd, of liever gezegd met de gevolgen van die injecties. Ik hoop wel dat dit maar tijdelijk is en dat dat gevoel wel weer terugkomt.

Ik schreef ook al eens over pijnlijke gewrichten en stramme spieren.
Nu hebben ze bij mij verder onderzoek gedaan omdat de klachten wel heel typerend waren en nu blijkt dat ik het carpale tunnelsyndroom heb, aan beide polsen.
Dit wil zeggen dat de zenuw die van onderarm naar hand loopt, dat die bekneld zit in de (carpale) tunnel in je pols. Daardoor kun je gevoelloosheid, krachtsverlies en pijn in hand, arm en schouder krijgen. Vooral snachts. Deze kwaal komt vaker voor bij vrouwen die zwanger zijn of vrouwen die in de overgang zijn gekomen. Dus bij schommeling van de hormonen. Het is niet bewezen dat dit een gevolg is van, maar hormonen kunnen daar dus wel invloed op hebben.

Ik wordt hier binnenkort aan geopereerd, gelukkig maar een kleine ingreep. Ik hoop dat de klachten dan voor een deel verholpen zijn.

Bij het laatste gesprek met de gynaecoloog had ik het ook over mijn emoties. Dat ik me zo verdrietig voelde af en toe en zo onzeker werd daarvan. Ik herkende af en toe gevoelens van lang geleden toen ik een tijd lang in een depressie zat. De gynaecoloog kletste hierover even door met mij en gaf me het advies om misschien toch anti-depressieva te gaan gebruiken. Hij gaf me na een duidelijke uitleg een recept mee en dan moest ik er maar eens over nadenken. Na het een en ander erover gelezen te hebben en er samen thuis over gesproken te hebben, heb ik besloten ze te gaan gebruiken. Het is een heel lage dosis en wordt vaker voorgeschreven aan vrouwen met gelijke klachten in gelijke situaties. Ik slik ze nu enkele weken en voel me wel wat rustiger weer. Dus ik hoop dat ze wat helpen.

Verder heb ik ondertussen mijn halfjaarlijkse keuring gehad en alles was oke.

Ook de gesprekken en onderzoeken bij de internist zijn wat verder uit elkaar voortaan, en ook dat geeft wel een lekker gevoel, misschien kan ik er dan wat meer afstand van gaan nemen.

Mijn werk gaat nog steeds prima, ik heb er zelfs nog wat uren bijgekregen. Dus daar geniet ik volop van. En het voorjaar, met die heerlijk mooie dagen, zelfs uitzonderlijk warm dit jaar en dan lekker werken in de tuin (zie foto’s), of wandelen in de bossen, ook daar geniet ik weer met volle teugen van.

groetjes, en een knuffel  voor ieder die dat nodig heeft, want dat kunnen we wel gebruik

Bettie

Gierende hormonen is a post from Stiertjes-log.

Ik ben ondertussen 2 keer in het ziekenhuis geweest voor een "Zoladex-injectie", de stof die de werking van mijn eierstokken stil moet leggen. En dat is dus ook gelukt. Wel met de nodige bijwerkingen, maar ik menstrueer niet meer en mocht dus weer met mijn hormoontabletten verder gaan.

Twee weken terug was ik bij de gyeacoloog voor mijn 2e injectie en ik had een hele lijst met klachten. Heel veel kon ik zelf al wel direct plaatsen bij de "overgang" en/of bij de bijwerkingen die bij de injectie’s horen. Maar enkele dingen ook niet en ik maakte me wel zorgen. Maar de arts heeft me gerust kunnen stellen en wel gezegd dat de bijwerkingen minder moeten worden anders gaan we verder kijken. Na de volgende injectie moet ik bij hem terug komen ter controle en voor een gesprek, want als de bijwerkingen dan zijn verminderd dan gaan we over op injectie’s van 1 keer in de 3 maanden. Dus dat zou wel een stuk handiger zijn, maar dan moeten dus wel eerst de bijwerkingen te hanteren zijn, anders begint hij hier niet aan. Dus ik ben benieuwd.

Ik moet zeggen dat sommige dingen wel al wat minder heftig zijn dan dat ze de 1e 4 weken waren, dus ik heb wel een beetje goede hoop.

Alleen die opvliegers……. wat kan een mens het warm hebben…..

Dit plaatje hierboven zegt veel zoals ik me dan ook voel. Soms loop ik ook even naar buiten zonder jas, (als het kan) en als ik thuis ben gaan gelijk mijn schoenen uit en loop ik het liefst even op de koude tegels. Ik ben ook al eens even de grond gaat zitten in de hoop dat de koude tegels mijn thermostaat weer wat liet zakken. Pffffft wat een hitte, en dan is het nog winter. Wordt dat in de zomer nog erger? Ik heb al gezegd, dan gaan we dit jaar naar IJsland op vakantie in plaats van ons geliefde Frankrijk.

Verder was ik afgelopen vrijdag bij de internist voor de maandelijkse controle en die vroeg ook hoe het ging. Ik mijn verhaal verteld en gezegd dat ik me ook best wel zorgen maakte af en toe. Nu wil hij komende controle wat extra dingen laten onderzoeken in het bloed en dan praten we verder. Dus ook weer beetje spannend.

De meeste bijwerkingen die ik ervaar kan ik wel plaatsen bij de overgang. Ik heb echt heftige opvliegers, mijn stemming wisselt van vrolijk naar depressief en onrustig en verdrietig en dan gaat het wel weer. Maar dat vind ik wel ingrijpend. Kan soms ineens heel onzeker zijn, ook een liedje horen en dan ineens heel emotioneel reageren.

Zo had ik dat vanmorgen toen ik een cd-tje had opgezet en ineens het liedje "The Road Ahead", van City to City uit de luidsprekers schalde. Dit nummer heeft me altijd al wel geraakt, maar eerder in postitieve zin. Dan kon ik denken: de toekomst staat niet vast, die is leeg, onzeker en nieuw. Die heb je maar te nemen zoals die komt en wat het is maar goed dat we nog niet weten wat ons allemaal op ons pad komt. Maar nu begon ik ineens te janken en werd ik er verdrietig van: Want de toekomst is en blijft ontzeker, ik voel me op het moment niet zo geweldig, en stel dat er toch weer iets niet goed is. Want daar ben ik dus bang voor, ik ben het vertrouwen in mijn eigen lichaam kwijt en dat voelt niet lekker. Gelukkig kon ik na een lekkere huilbui de zorgen weer een beetje aan de kant zetten, maar ik voelde me wel even heel klein en angstig.

De weg die jij moet gaan (The Road ahead) is nooit zeker, maar zoals ik dat de laatste tijd voel, zo heb ik het nog nooit gevoeld. Vervelend dus…….

Gelukkig heb ik wel mijn werk en gaat het daar prima. Ik voel me daar echt lekker op mijn plek. Lieve mensen om me heen en veel begrip voor de situatie waarin ik verkeer.

Komende maand moet ik bijvoorbeeld 5 keer naar het ziekenhuis, de meeste afspraken probeer ik buiten mijn werktijden om te plannen, maar soms lukt dat niet. En daar is dan zeker begrip voor. Dat is zo fijn omdat ik daar vorig jaar mocht komen werken terwijl ze wisten wat er met mij aan de hand was. Ik hoefde niets uit te leggen, er was begrip. En dat geeft weer veel rust.

Dus dat maakt veel goed. Daar word een mens weer vrolijk van.

En waar ik ook vrolijk van wordt: Die mooie zonnige dagen af en toe. Heerlijk dat het voorjaar in aantocht is. De tuin die weer gaat bloeien en de vogels die hun hoogste lied zingen. Wat kan ik daar toch van genieten.

We hebben afgelopen zaterdag onze nieuwe luifel opgehangen dus laat de zon maar komen. Ik kijk er naar uit .

The road ahead .. is a post from Stiertjes-log.

1 In 1e instantie ben ik terug geweest op controle bij de chirurg die me opgenomen had ivm mijn Alvleesklierontsteking. Die vond het niet noodzakelijk bij hem ook nog onder behandeling te blijven en sloot zijn stukje van mijn dossier af. De internist/oncoloog houdt het verder in de gaten.

2 Dan ben ik nog bij de neuroloog geweest omdat ik last blijf houden van tintelingen in hand en arm en krachtverlies in diezelfde hand. Heel vervelend, maar volgens zijn beoordeling is dit waarschijnlijk ook een gevolg van de operatie aan mijn borst. (ook aan die kant) Omdat die linkerkant pijn gedaan heeft (en nog doet) heb ik mijn houding onbewust aangepast met als gevolg dat de zenuwen in mijn schouder waarschijnlijk wat klem zijn komen te zitten. Rust en fysiotherapie moeten hierbij het probleem verhelpen. Dat was dokter 2.

3 Uiteraard kwam ik nog tussendoor bij mijn oncoloog voor controle en nog voor een gesprek na mijn opname waar ik te horen kreeg dat hij de Herceptin infusen defenitief stop wil zetten.

Hij had nog meer dingen nagekeken en onderzocht en voor 95 % is het zeker dat Herceptin de oorzaak was voor de ontsteking en daarom wil hij er niet mee doorgaan nu. Hij houd me in de gaten d.m.v. bloedcontroles en mocht het ooit weer nodig zijn de Herceptin alsnog toe te dienen dan bekijken we het verder. Dus dat was het hoofdstuk Herceptin.

Na die week in het ziekenhuis bleef ik eigenlijk wat buikpijn houden. Wat zeurende pijn en niet echt erg maar wel vervelend. Ik dacht dat dat kwam door de ontsteking. Maar het bleef maar aanhouden en ik had me net voorgenomen die vrijdag met de oncoloog hierover te vragen toen ik donderdag smorgens zeer onverwacht (na bijna een jaar) weer eens ongesteld werd. En dat kon/mocht niet. Wat ik had per slot van rekening hormoonkuur omdat ik geen vrouwelijke hormonen meer mag aanmaken. Ik had namelijk een hormoongevoelige tumor. Dit is een tumor die groeit onder invloed van vrouwelijke hormonen die aangemaakt worden in de eierstokken.

Dus dit was wel weer heel dubbel en gelukkig moest ik dus die dag erna naar de oncoloog. Ik vertelde hem wat er aan de hand was en hij stuurde me eerst maar weer eens naar het lab om mij te laten prikken om de hormoonspiegel te kunnen controleren.

4 Een week later op de uitslag en wat blijkt: Mijn hormooncyclus heeft zich weer helemaal hersteld en ik ben dus nog niet in de overgang. (wat uit eerdere onderzoeken wel het vermoeden was). Dus doorverwijzing naar de gyneacoloog.

Daar kon ik enkele dagen later terecht en na een onderzoek en een echo moet ook hij constateren dat mijn eierstokken weer helemaal actief zijn en mijn baarmoeder weer een slijmvlies heeft opgebouwd. Dus ik kan nog wel jaren blijven menstrueren……. balen zeg. Ik was al zo blij dat ik er vanaf was….. en nu dit weer.

Er volgt een artsenoverleg en die dag erna word ik gebeld door de gynaecoloog dat ze gaan beginnen met Zoladex-injecties. Deze injecties leggen de werking van de eierstokken stil en dan kan ik "gewoon" verder gaan met die andere, anti-vrouwelijke-hormonen zeg maar.

Dus moet ik nu 10 dagen tabletten slikken om mijn menstruatie te regelen, zodat ik voglende week ongesteld word en de arts dan die 1e injectie kan zetten. Daarna moet ik iedere 4 weken naar het ziekenhuis zo’n injectie komen halen. Ik ben benieuwd hoe het gaat verlopen, want mocht dit veel bijwerkingen en daardoor last veroorzaken dan zit ik er toch over te denken om mijn eierstokken operatief te laten verwijderen. Dan is het zeker defenitief en hoeven we niet meer te twijfelen.

Maar oke, dat wilde de arts niet gelijk doen, eerst dit proberen. *zucht*.

Dus ik baalde wel. Sowieso al om het feit dat ik weer menstrueerde (ook nog 2 weken achter elkaar en zeer heftig) en dan horen dat ik weer andere medicijnen krijg…….. niet leuk dit.

Ook was ik me ineens bewust van het feit dat ik vorig jaar noodgedwongen een weg ingeslagen ben waar ik dus nooit meer vanaf kom. Wat doet dit allemaal toch veel met je lijf. Onvoorstelbaar.

Dit is dan allemaal niet zo ernstig, maar wel ontzettend vervelend.

Ik heb voortaan dat "stempeltje" op mijn voorhoofd en de gevolgen daarvan draag ik voortaan altijd in mijn rugzakje met me mee. Dat is dus helaas maar waar…….

Jammer dat ik even wat depri afsluit, maar zo voel ik het op het moment. Je bewust worden van het woord: chronisch ziek zijn, dat is niet leuk!!!

Dag allemaal, bedankt voor het luisteren (lezen).

Wat een gedoe!! is a post from Stiertjes-log.

Allemaal eerst de allerbeste wensen voor een goed, gezellig en liefdevol 2007 en bovenal een goede gezondheid voor het komende jaar!!

Ik zag dat het al weer een hele tijd terug is dat ik geschreven heb. Want zoals je ziet is de kerst al weer achter de rug en zitten we nog bij te komen van alle oliebollen en appalbeignets. Ik heb het de laatste weken ook druk gehad. Niet zo druk dat ik geen tijd had om aan de pc te gaan zitten, maar wel gewoon druk met mezelf, en daarom had ik niet altijd zin om te schrijven.

Eerst even nog een stukje schrijven over Merel en de tijd daarna…. Hier heb ik tijd voor nodig gehad. Tijd om het te verwerken en een plekje te geven, en in het begin spookte het ongeloof en het onwerkelijke steeds door mijn hoofd. Het is ook zo snel gegaan allemaal….. onbegrijpelijk nog steeds. Achteraf vertelde haar man mij dat het zo snel heeft kunnen gaan omdat ze ook een tumor in haar hersenen bleek te hebben. Daarom was de ze laatste dagen ook zo apathisch en viel ze steeds in een vrij diepe slaap. Die dinsdagmorgen, de dag van haar overlijden, heeft ze nog een hersenscan gehad en moest de arts haar man helaas vertellen dat er en tumor zat op haar hersenstam. Op de plek waar het regelcentrum van je lichaam zit, daar waar slaap en waken, ademen, en alle andere vitale functies geregeld worden. Dus als dat door een tumor verstoord wordt val je als het ware in een diepe slaap en zelfs coma, en later ga je er aan dood.

Bij Merel ging dat allemaal dus heel snel, diezelfde dag is ze nog overleden. Dus ze was al veel zieker dan iedereen met zekerheid kon zeggen. Hier was geen eerlijk gevecht meer te leveren.

Regelmatig mailt haar man nog en schrijft hij het verwerkingsproces voor een gedeelt van zich af. Dit zijn ook weer heel bijzondere mailtjes en ik vind het ook fijn dat hij schrijft. Dat het contact nu niet zo ineens afgelopen is.

Dit is voorlopig het laatste stukje dat ik hier schrijf over Merel.

Zometeen verder over mijn belevenissen.

Nog een keer Merel … is a post from Stiertjes-log.

Ik had beloofd nog te schrijven over Merel.

En toen was het stil, stil in mijn mailbox, want Merel schrijft niet meer. Geen berichtjes meer vol zorg, verdriet, angst en ook humor, want Merel is niet meer …….

Helaas wordt dit een droevig stukje, want afgelopen dinsdag, 14-11 heeft zij haar strijd tegen borstkanker op moeten geven. Ze is in het ziekenhuis overleden.

Even een stukje terug:

Ik lag zelf dus afgelopen week in het ziekenuis. Ik ben woensdagavond 8-11 opgenomen. Die donderdag, de 9e kreeg Merel haar 1e kuur van deze serie chemo. Ik was benieuwd hoe het ging en Walter hield me op de hoogte als er mailtjes of berichtjes kwamen van haar.  Aanvankelijk leek het goed te gaan en schreef ze (donderdags en vrijdags) redelijk positief over het verloop van deze chemo. Toen kregen we smaandags een mailtje van haar man dat ze weer was ogenomen in het ziekenhuis en wat hij daarin beschreef vond ik erg zorgwekkend. Ze was sinds zaterdag apathisch, viel in diepe slaap en was heel afwezig. Die zondagavond werd ze dus opgenomen en ze zou die maandag een hersenscan krijgen. Of die nog gemaakt is weet ik nog niet, en is ook niet meer van belang nu. Die woensdag was ik zover weer opgeknapt dat ik vroeg of ik iemand op een andere afdeling (we lagen in hetzelfde ziekenhuis) op mocht gaan zoeken, en dat vonden ze goed. Ik vroeg wel of ze even voor mij wilde kijken op welke afdeling en kamer Merel lag en dat vonden ze geen bezwaar. Maar haar naam stond er niet meer tussen. Dus wel even vreemd, maar ik dacht nog: Goh, dan is ze al weer naar huis gemogen, fijn zeg. Een goed teken. Alhoewel ik achteraf toch ook wel twijfelde want ik vond het toch wel vreemd, omdat ik ook nog niets gehoord had verder.

Toen Walter die middag thuis kwam beldde hij mij op en vroeg of ik nog iets nodig had en ik vroeg hem de mail te kijken of er al bericht was van Merel.

Op het moment dat ik Walter aan de telefoon had sloeg ons de angst om het hart, want er was een mailtje, maar een met de titel: "Zeer droevig nieuws………"

De man van Merel had even een berichtje rondgestuurd dat Merel die avond ervoor was overleden. Wat was dit een schok, wat was dit alsnog ontzettend snel gegaan. Niet te begrijpen. En wat was ik verdrietig…… dit had ik toch echt niet verwacht. En Walter ook niet. Hij kwam snel naar het ziekenhuis en dat was fijn. Ik kreeg die avond verder geen bezoek dus we hebben er uitgebreid over kunnen praten samen. (en huilen).

Naderhand kwam een verpleegster naar me toe en vroeg hoe het ging. En ik schoot meteen weer vol, want dit was te veel. Ze kwam er ook bijzitten en vroeg of ik wilde vertellen wat er was. Dit was fijn, ik kon mijn verhaal kwijt, en het werd een heel verhaal. Want mijn stuk kwam uiteraard ook weer aan de orde. Ze vond het zelf ook fijn hierover te praten want ze zei op gegeven moment: "Wat goed dat ik dit eens hoor, want wij zien die vrouwen vaak wel, als ze geopereerd worden, maar dan daarna meestal niet meer. Als het goed is. Maar ik merk nu dat de operatie maar een heel klein stukje van het geheel is. Daarna begint het vaak pas voor de patienten."

Daar heeft ze helemaal gelijk in. Dat heb ik zelf ook zo ervaren, en dan ben ik er tot nu toe nog redelijk doorheen gewandeld.

En nu gaan we vanmiddag dus afscheid nemen van Merel, een fijne vriendin, een lieve vrouw en zorgzame moeder. Wat zal ik haar missen. Zeker omdat het contact tussn ons dit laatste jaar zo intens geweest is. Maar wat ben ik blij dat door mijn brief ons contact vorig jaar hersteld is na zoveel jaren elkaar niet meer gezien/gesproken te hebben.

Ik hoop dat haar man en twee kinderen (dochter van 17 en zoon van 13) het een plekje kunnen geven en wens ze dan ook alle sterkte die ze nodig hebben.

Zo zie je maar weer, er gaat niets boven gezond zijn, en gezond blijven, wat er ook gebeurt.

Tot een volgende keer.

Merel is a post from Stiertjes-log.